بسكتبال عشقه!
همه چيز در مورد بسكتبال
خبر
مراسم قرعه کشی مسابقات بسكتبال بانوان
مراسم قرعه کشی مسابقات لیگ برتر ، دسته یک و دسته دو بانوان
مراسم قرعه کشی مسابقات لیگ برتر ، دسته یک و دسته دو بانوان کشور از ساعت 30/9 صبح لغایت 00/14 روز دوشنبه 20/3/87 در تالار بسکتبال مجموعه ورزشی آزادی برگزار خواهد شد.
حرف خصوصی
می خوام یه حرف خصوصی بزنم. دارم خفه می شم از جو وحشتناک جامعه بسکتبال بانوان ایران ولی هر کاری می کنم نمی تونم رهاش کنم، چون بسکتبال عشقه!
برام دعا کنید، دعا کنید که حداقل یه بار اون چیزی رو که می خوام تجربه کنم.
برام دعا کنید که انقدر دوام بیارم که بتونم حداقل یک بار روبروی اون تیم سرشار از کثافت بازی کنم و بهشون بفهمونم که ورزش و بسکتبال یعنی چی.....
برام دعا کنید. 
ورزش های تیمی بانوان در ایران
در ورزش هاي تيمي زنان ايران چندان شناخته شده نيستند و اگرچه در پنج رشته اصلي تيمي حالاحداقل تجربه يك مسابقه برون مرزي را در كارنامه خود دارند اما همه چيز تازه شروع شده و به نظر مي رسد دعوت هاي مختلفي كه از تيم هاي دختران ايران براي حضور در مسابقات بين المللي مي شود، بيشتر به دليل جذابيت حضور تيمي با پوشش متفاوت است. دختران ايراني فعال در رشته هاي تيمي، تجربه حضور در مسابقات برون مرزي را با فوتبال و فوتسال شروع كردند و سال 84 بدون هيچ سروصداي خبري در مسابقات غرب آسيا در اردن شركت كردند. كمي بعد و در شرايطي كه آنها بيش از حد انتظار ظاهر شدند و مقام دوم را در هر دو رشته به دست آوردند، عكس هايي از بازي هاي تيم فوتبال ايران انتشار يافت تا همه لباس هاي ويژه يي را كه مدت ها از آن صحبت مي شد، ببينند. شلوارهاي روي ساق پا، پيراهن هاي آستين بلند و مقنعه، ظاهري متفاوت از بازيكنان ديگر تيم ها براي بانوان ايراني ساخته بود اما آنها با همين لباس خود را براي مسابقات مهم تر آماده مي كردند. بالاخره با كسب موافقت كنفدراسيون فوتبال آسيا، فعاليت دختران فوتباليست ايراني حالتي رسمي به خود گرفت و بعد از چند مسابقه دوستانه و حضوري دوباره در مسابقات غرب آسيا و كسب يك نايب قهرماني ديگر فوتباليست ها در مهم ترين رقابت شان حاضر شدند و توانستند در جريان رقابت هاي مقدماتي جام ملت هاي آسيا بعد از شكست 3 بر يك در خانه هند، در تهران 4 بر يك اين تيم را شكست دهند تا در مجموع با پيروزي 5 بر4 راهي مرحله بعد شوند. اين بهترين شرايطي است كه تيم فوتبال دختران تاكنون تجربه كرده است. البته در فوتسال با آنكه قدمت بيشتري از فوتبال دارد، دختران ايران هنوز عنوان خاصي به دست نياورده اند و در بازي هاي داخل سالن ماكائو هم بسيار ضعيف ظاهر شدند. البته آنها يك قهرماني در تورنمنت بين المللي اردن در كارنامه دارند كه فروردين ماه سال 86 بعد از شش پيروزي پياپي به دست آمد. با اين حال سطح آن مسابقات اجازه نمي دهد اين قهرماني را در ويترين افتخارات ورزش بانوان ايران قرار دهيم.
به غير از اين دو رشته، بسكتبال، واليبال و هندبال امسال اولين حضور بين المللي را تجربه كردند چرا كه پيش از اين پوشش آنها مورد تاييد مسوولان ورزش ايران و مقامات آسيايي قرار نگرفته بود. به هرحال با رفع اين مشكل هندبال تيرماه طلسم را شكست و آنها اولين تجربه شان را ارديبهشت 86 در يك دوره بازي هاي دوستانه قطر به دست آوردند.
البته در اين مورد گفته مي شد مشكل هندباليست ها حتي پيش از بازي هاي آسيايي دوحه حل شده بود و تنها به دليل نوپا بودن اين تيم و عدم شناخت از حريفان از اعزام تيم جلوگيري شد. اما عليرضا رحيمي بعد از بازي هاي دوحه از اين تصميم ابراز پشيماني كرد و گفت اگر تيم دختران اعزام مي شد، حداقل عنوان چهارم را به دست مي آورد. با اين حال چند ماه بعد جوانان ايران در مسابقات آسيايي قزاقستان شركت داده شدند تا براي سهميه رقابت هاي جهاني بجنگند اما بين هفت تيم، عنواني بهتر از هفتمي به دست نياوردند. سرمربي تيم كه پيش از اعزام گفته بود به مدال فكر مي كند، در پايان مرحله اول گفت براي صعود بايد در انتظار شايدها باشيم و نهايتاً هم كه نتيجه يي حاصل نشد. با اين حال هندبال فعلاً برنامه يي براي بزرگسالان ندارد و اعزام ها مختص رده هاي سني است. انتظار 32 ساله واليباليست ها هم شهريورماه امسال سرآمد و آنها بعد از تاييد لباس هايشان توسط كنفدراسيون واليبال آسيا 14 تا 22 شهريور در مسابقات قهرماني آسيا حاضر شدند. واليبال زنان ايران كه بهترين نتيجه را با كسب عنوان سومي در رقابت هاي 1966 بانكوك به دست آورده، طبيعي بود كه بعد از سال ها دوري عملكرد چشمگيري نخواهد داشت و با ايستادن روي پله دوازدهم بين 13 تيم شركت كننده، اولين حضورش بعد از پيروزي انقلاب را به پايان رساند. البته آنها پيش از اين تجربه يك مسابقه دوستانه در ابوظبي را هم داشتند اما با اين حال شركت در مسابقات رسمي تايلند سروصداي زيادي به پا كرد و با مخالفت و اعتراض برخي مراجع، حالاشنيده مي شود با وجود تاييد پوشش لباس واليباليست ها از سوي مسوولان ايران و آسيا، تيم ملي اين رشته فعلاً ديگر اعزامي پيش رو نخواهد داشت. به همين دليل هم دعوت كشورهاي نيوزلند، سريلانكا و تايلند از تيم دختران ايران براي حضور در تورنمنت هاي اين كشورها بي پاسخ گذاشته شد تا حضور اولين تيم مسلمان در مسابقات واليبال به همان يك دوره بازي هاي تايلند محدود شود.
اما بسكتبال با وجود آنكه ديگر مشكلي از نظر پوشش ندارد، هنوز شانس حضور در يك دوره مسابقه رسمي را به دست نياورده است. البته آنها مهرماه امسال در يك دوره مسابقه دوستانه در مالزي شركت كردند اما اگر مشكلي پيش نيايد و تيم دختران ايران بتواند طبق برنامه در مسابقات غرب آسيا در سوريه شركت كند، دومين تجربه خود را به دست مي آورد.
به غير از اين دو رشته، بسكتبال، واليبال و هندبال امسال اولين حضور بين المللي را تجربه كردند چرا كه پيش از اين پوشش آنها مورد تاييد مسوولان ورزش ايران و مقامات آسيايي قرار نگرفته بود. به هرحال با رفع اين مشكل هندبال تيرماه طلسم را شكست و آنها اولين تجربه شان را ارديبهشت 86 در يك دوره بازي هاي دوستانه قطر به دست آوردند.
البته در اين مورد گفته مي شد مشكل هندباليست ها حتي پيش از بازي هاي آسيايي دوحه حل شده بود و تنها به دليل نوپا بودن اين تيم و عدم شناخت از حريفان از اعزام تيم جلوگيري شد. اما عليرضا رحيمي بعد از بازي هاي دوحه از اين تصميم ابراز پشيماني كرد و گفت اگر تيم دختران اعزام مي شد، حداقل عنوان چهارم را به دست مي آورد. با اين حال چند ماه بعد جوانان ايران در مسابقات آسيايي قزاقستان شركت داده شدند تا براي سهميه رقابت هاي جهاني بجنگند اما بين هفت تيم، عنواني بهتر از هفتمي به دست نياوردند. سرمربي تيم كه پيش از اعزام گفته بود به مدال فكر مي كند، در پايان مرحله اول گفت براي صعود بايد در انتظار شايدها باشيم و نهايتاً هم كه نتيجه يي حاصل نشد. با اين حال هندبال فعلاً برنامه يي براي بزرگسالان ندارد و اعزام ها مختص رده هاي سني است. انتظار 32 ساله واليباليست ها هم شهريورماه امسال سرآمد و آنها بعد از تاييد لباس هايشان توسط كنفدراسيون واليبال آسيا 14 تا 22 شهريور در مسابقات قهرماني آسيا حاضر شدند. واليبال زنان ايران كه بهترين نتيجه را با كسب عنوان سومي در رقابت هاي 1966 بانكوك به دست آورده، طبيعي بود كه بعد از سال ها دوري عملكرد چشمگيري نخواهد داشت و با ايستادن روي پله دوازدهم بين 13 تيم شركت كننده، اولين حضورش بعد از پيروزي انقلاب را به پايان رساند. البته آنها پيش از اين تجربه يك مسابقه دوستانه در ابوظبي را هم داشتند اما با اين حال شركت در مسابقات رسمي تايلند سروصداي زيادي به پا كرد و با مخالفت و اعتراض برخي مراجع، حالاشنيده مي شود با وجود تاييد پوشش لباس واليباليست ها از سوي مسوولان ايران و آسيا، تيم ملي اين رشته فعلاً ديگر اعزامي پيش رو نخواهد داشت. به همين دليل هم دعوت كشورهاي نيوزلند، سريلانكا و تايلند از تيم دختران ايران براي حضور در تورنمنت هاي اين كشورها بي پاسخ گذاشته شد تا حضور اولين تيم مسلمان در مسابقات واليبال به همان يك دوره بازي هاي تايلند محدود شود.
اما بسكتبال با وجود آنكه ديگر مشكلي از نظر پوشش ندارد، هنوز شانس حضور در يك دوره مسابقه رسمي را به دست نياورده است. البته آنها مهرماه امسال در يك دوره مسابقه دوستانه در مالزي شركت كردند اما اگر مشكلي پيش نيايد و تيم دختران ايران بتواند طبق برنامه در مسابقات غرب آسيا در سوريه شركت كند، دومين تجربه خود را به دست مي آورد.
ورزش بانوان در ایران
ورزش بانوان در ايران شرايط كاملاً ويژه يي دارد: شرايطي كه شايد هيچ كشور مسلمان ديگري هم با آن درگير نباشد. در سال هاي ابتدايي بعد از پيروزي انقلاب اسلامي حضور ورزشكاران زن در مسابقات برون مرزي به رشته تيراندازي يا شطرنج محدود مي شد اما امروز با گذشت سه دهه شرايط كاملاً متفاوت است و به جز چند رشته معدود كه استثنا هستند، مي توان گفت در اكثر رشته ها زنان ايران حداقل يك بار در ميادين بين المللي حاضر شده اند. مساله طراحي لباس هاي ويژه كه به رغم دارا بودن خصوصيات يك پوشش اسلامي، يك لباس ورزشي به شمار بيايد، اوايل مساله يي دور از ذهن به نظر مي رسيد اما مدتي است شكلي جدي به خود گرفته و راه را براي حضور زنان ورزشكار ايران باز كرده است.
با اين حال زنان ورزشكار ايران تا درخشش در دنياي ورزش راه طولاني پيش رو دارند و آمار نتايج شان نشان مي دهد هنوز در ابتداي راه هستند. اين در صورتي است كه كج خلقي ها براي اعزام دختران ورزشكار به مسابقات برون مرزي همچنان ادامه دارد.
با اين حال زنان ورزشكار ايران تا درخشش در دنياي ورزش راه طولاني پيش رو دارند و آمار نتايج شان نشان مي دهد هنوز در ابتداي راه هستند. اين در صورتي است كه كج خلقي ها براي اعزام دختران ورزشكار به مسابقات برون مرزي همچنان ادامه دارد.
تاریخچه بسکتبال
بسكتبال مانند ساير رشته هاي ورزشي تاريخچه خاص خود را دارد و از زمان پيدايش آن تاكنون ، تغييرات قابل ملاحظه اي در قوانين ، مقررات ، شكل بازي و ديگر ابعاد آن بوجود آمده است.
قبل از اختراع رسمي ورزش بسكتبال ، ورزشهايي بوده اند كه شباهت زيادي به بسكتبال داشته اند. در قرن دهم قبل از ميلاد ، نوعي بازي به نام ’’پوك-تا-پوك‘‘ در قبايل اولمك (Olmecs) مكزيك رواج داشت كه در آن از حلقه و توپي شبيه بازي بسكتبال امروزي استفاده مي شد. ’’پوك-تا-پوك‘‘ بعنوان يك جشن مذهبي شناخته مي شد. توپ بازي ، از برگ و ساقه گياهان مقدس ساخته شده بود و حفره هايي به منزله سبد وجود داشت و در اطراف زمين ، مجسمه خدايان آن زمان تعبيه شده بود.
در قرن شانزدهم نوعي بازي شبيه به بسكتبال به نام ’’اولاماليتزلي‘‘ (Ollamalitzli) در ميان آزتكهاي مكزيك رايج بود. در اين بازي ، بازيكنان تلاش مي كردند توپ لاستيكي توپري را وارد يك حلقه سنگي نمايند و بازيكن برنده مي توانست تمام لباسهاي تماشاچيان را تصاحب كند و كاپيتان تيم مغلوب اعدام مي گرديد.
در سال 1891 ميلادي (1270 هجري شمسي) يك آموزگار ورزش بسكتبال را ابداع كرد. اين استاد ورزش ، آقاي دكتر ’’جيمز نيسميت‘‘ از ايالت ماساچوست آمريكا بود. او براي نخستين بار ، ورزش بسكتبال را در استاديوم ’’اسپرينگ فيلد‘‘ به نمايش درآورد. چون در فصول سرما برنامه اي براي آماده نگهداشتن بازيكنان رشته هاي بيسبال و فوتبال آمريكايي وجود نداشت ، نياز به يك ورزش سالني كه بتواند با حداقل امكانات و كمترين خطر ، بدن بازيكنان اين دو رشته را درفرم دلخواه نگه دارد ، جيمز نيسميت را به ابداع اين رشته ورزشي واداشت. در ابتدا بجاي حلقه از سبدهاي مخصوص ميوه استفاده مي شد كه شباهت زيادي به زنبيل داشتند. علت نامگذاري ’’BASKET BALL‘‘ نيز از همين جاست. چون ته سبدها بسته بود ، هربار كه توپ وارد سبد مي شد با استفاده از نردبان توپ را كه در واقع لاستيك داخلي توپ فوتبال بود ، از سبد خارج مي كردند. بعدها شكل سبد و توپ تكامل يافت و به شكل كنوني درآمد. در ابتدا بعد از هربار گل شدن ، توپ از نيمه زمين به جريان مي افتاد. امروز بخاطر صرفه جويي در وقت ، بازي از زير سبد ادامه مي يابد. در ابتدا تعداد بازيكنان هر تيم نامحدود بود. بعدها هر تيم مي توانست از 3 تا 40 نفر بازيكن تشكيل شود. بعد از مدتي ، تعداد بازيكنان هر تيم به 9 نفر و سپس 7 نفر و بالاخره در سال 1897 به 5 نفر رسيد. در هنگام خطا ، هركدام از بازيكنان مي توانستند پرتاب آزاد را انجام دهند. اما امروزه هر بازيكن ، تنها مي تواند از پرتاب آزاد مربوط به خود استفاده نمايد.
در ابتدا بازيكنان بلند قد زير سبد مي ايستادند تا توپ را وارد سبد كنند. بعدها براي جلوگيري از اين موضوع ’’قانون سه ثانيه‘‘ وضع شد. در ابتدا هر بازيكن بدون آنكه حق دويدن داشته باشد ، مي توانست يكبار توپ را به زمين بزند. بعدها اين تعداد به 2 و 3 رسيد و سپس نامحدود گرديد. درعوض ، قانون رانينگ(Running) و سپس دوبل (Double) وضع شد.
در آغاز هيچ بازيكني ، جايگزين بازيكن ديگري كه از زمين خارج شده بود نمي شد. ولي بعدها اين قانون تغيير كرد و در عوض تعداد خطاهايي كه موجب اخراج بازيكن مي شد از 2 به 5 افزايش يافت. امروزه چهار خطا از هر تيم موجب پرتاب آزاد تيم مقابل مي گردد. در ابتدا ، بازي از دو نيمه 15 دقيقه اي تشكيل مي شد. بعدها اين زمان به 20 دقيقه براي هر نيمه و 15 دقيقه استراحت بين دو نيمه افزايش يافت. هم اكنون بازي از چهار پريود (دوره) 10 دقيقه اي تشكيل مي شود كه زمان استراحت بين پريود اول و دوم 2 دقيقه ، زمان استراحت بين پريود دوم و سوم 15 دقيقه و زمان استراحت بين پريود سوم و چهارم هم 2 دقيقه است. همچنين در قوانين پيشين ، هر تيم مي توانست از آغاز تا پايان بازي ، توپ را در زمين خود نگه دارد. براي جلوگيري از اين وضعيت ، در سال 1936 ، قانون 10 ثانيه وضع گرديد. امروز اين زمان به هشت ثانيه كاهش يافته است. در ابتدا بازيكنان تنها با يك دست دريبل مي كردند و دريبل كننده مجاز به شوت كردن نبود. اين قانون ، بعدها بصورت فعلي اصلاح گرديد.
اولين مسابقه بين دو تيم در سال 1892 اجرا شد. رهبري يكي از تيم ها را ’’جيمز نيسميت‘‘ و ديگري را ’’آمرس آلونر واستگ‘‘ بعهده داشت. پس از اين مسابقه ، محبوبيت بسكتبال در بين جوانان بيشتر شد. در سال 1891 اولين تيم بانوان تشكيل گرديد و قوانين بسكتبال بانوان در سال 1899 ميلادي منتشر گرديد.
اين ورزش در آغاز با سرعت كم و به كندي انجام مي شد. زمين بازي نيز در ابتدا به سه قسمت تقسيم مي شد و فعاليت بازيكنان هر ناحيه ، تنها در محدوده مربوط به خود مجاز بود. بعدها كه بازي سرعت بيشتري يافت ، زمين بازي نيز به دو قسمت تقسيم شد. شوت جفت نخستين بار در سال 1930 به نمايش درآمد. اين نوع شوت را ’’هنگ لويي ستي‘‘ دانشجوي دانشگاه استانفورد آمريكا در ايالت كاليفرنيا ابداع نموده بود. اين ابتكار جذابيت بسكتبال را نزد جوانان افزايش داد.
در سال 1932 فدراسيون آماتوري بسكتبال (FIBA) در ژنو با نمايندگي چند كشور تشكيل شد. از آن پس بسكتبال به رشته هاي ورزشي المپيك پيوست. اولين دوره مسابقات در سال 1936 در المپيك برلين ، با شركت 21 تيم برگزار شد.
اين ورزش در سال 1314 شمسي ، توسط ’’فريدون شريف زاده‘‘ كه در آن زمان در كشور تركيه دانشجو بود به ايران شناسانده شد و ابتدا در ’’كالج البرز‘‘ رواج يافت. بالاخره ده سال بعد ، يعني در سال 1948 تيم بسكتبال كشورمان در المپيك لندن شركت نمود.
